مشکل ما کردان نیست !

ماجرای استیضاح آقای کردان را می شه یک حرکت ارزنده دانست که البته به جای قطع ریشه به شاخه زده است .

من احساس می کنم که آقای کردان به نوعی بدل به سیبل شدند و در حقیقت آتشی که دیگران بر افروختند دامن ایشان را گرفت .

به نظر من مشکل اصلی ما آقای کردان یا مدرک بی اصل و نسب ایشان یا دروغ گویی ایشون نیست . اگر چه مواردی که مورد اعتراض قرار گرفت به نوبه خود مسائل مهمی هستند که حتی قابلیت پیگری قضایی دارد اما اصل مشکل چیز دیگریست .

برخی فکر می کنند آقای رئیس جمهور که چنین کسی را معرفی کرده مقصر اصلی است اما من باز هم فکر می کنم مشکل ما حتی آقای رئیس جمهور هم نیست .

مشکل اساسی ما اندیشه ای است که با نام ارزشهای دینی عقلانیت و اقتضائات آن را نفی می کند ، هر حرکت حساب شده ای را حمل بر غرب زدگی می کند و حرکتهای غیر کارشناسی و شتاب زده را مصداق روش انقلابی و بسیجی می داند .این تفکر که فارغ از عقلانیت ، خویش را متکی به باورهای دینی و مؤید به نصرت آسمانی می پندارد هم در میان حوزویان و هم در میان غیر حوزویان البته طرفدارانی دارد .سطحی اندیشی و بی انعطاف بودن را می توان از دیگر شاخصه های چنین اندیشه ای دانست .

از دیگر شاخصه های این اندیشه اتخاذ روند حذف و ایراد اتهام های مختلف به کسانی که به نوعی با آنها مخالفت کنند . نیز می توان عوام گرایی را که به جای مردم گرایی به خورد خلق الله می دهند از دیگر ویژگی های آنان دانست .

این اندیشه با خلط دو حوزه امر الله ( کارهایی که به فعل خداوند بازگشت می کند مانند ولایت که رأی مردم در این حوزه مقبولیت آور است نه مشروعیت آور ) و امر الناس ( اموری که تصمیم گیری در مورد آنها به مردم ارتباط داشته و از نظر شرعی حوزه مباحات به شمار می رود) بر این باورند که مردم در هیچ شأنی از شئون حکومت اسلامی هیچ نقش فعّالی ندارند و تنها مکلف هستند که بپذیرند و بیعت کنند و رأی مردم به خودی خود فاقد هر گونه ارزش و اعتبار است .به همین دلیل هم همان اشتباهی که برخی سکولارها در تفکیک بین جمهوریت و اسلامیت کرده و به بهانه دفاع از جمهوریت ، اسلامیت را در تعارض با آن معرفی کردند ، به شکل دیگری مرتکب شدند و آن این بود که این بار به بهانه دفاع از اسلامیت جمهوریت را مظهر کثرت گرایی و در مقابل اندیشه توحیدی و وحدت گرای اسلامی تلقی و به اعتبارش خدشه کرده و آن را اندیشه ای مشرکانه دانستند .

اگر بخواهیم درباره این اندیشه به تفصیل حرف بزنیم مجال مفصلی می خواهد ، فقط خواستم همین قدر گفته باشم که مشگل را در آقای کردان یا آقای رئیس جمهور نبینیم ، ریشه مشکل را بشناسیم و سعی کنیم تا با بازگشت به اندیشهای روشن امام راحل و سپردن کار به دست آنانی که نسبت به دیگران بیشتر به جمهوری اسلامی ، قانون اساسی و آموزه های اساسی امام راحل معتقدند و این اعتقاد را نه در شعار و نه به صورت انتخابی و گزینشی که به شکلی جامع و منطبق بر شرایط امروز نظام مقدس مان به عمل در آورده اند جلوی تکرار تجربه ای مشابه را در آینده بگیریم .

به قول حضرت استاد علامه آیت الله جوادی آملی ( روحی فداه ) در انتخابات آینده کسی را انتخاب کنیم که یار رهبر معظم انقلاب باشد نه بار او . کسی که لازم نباشد برای هر کاری از حیثیت رهبری مایه بگذارد و رهبری معظم انقلاب را برای رفع و رجوع کردن خطاهایش به زحمت بیاندازد .

به دنبال مرگ بود .

شاید هیچ مناسبتی نداشته باشد اما دلم می خواهد از شرمساری خودم در برابر آدمهای بی ادعائی که همه چیزشان را با خدا معامله کرده اند بنویسم . از شرمساری ام در برابر آنانی که روزگاری قهرمانان این مرز و بوم بودند و اگر نامی نداشته اند و یا در پی نامی نبوده اند ، امروز نانی هم ندارند .
چند پست قبل از این برایتان نوشتم ( او درد داشت ) امروز باز هم می خواهم از او بنویسم . از درد جانکاهی که جز خدای او ، امام زمانش و خودش کسی از آن باخبر نیست و او تنها یکی از هزاران است . هزارانی که ممکن است هزار بار بدتر از شرایط « جلیل زاده » را داشته باشند . هزارانی که هیچ ادعایی ندارند و در پی بهره گیری از هیچ تسهیلاتی نبوده و نیستند . هزارانی که حتی ممکن است نامشان از خاطر مسئولین بنیاد شهید و امور ایثار گران هم رفته باشد . هزارانی که شاید از یاد همه ما رفته باشند . هزارانی که ... .
چند روز بود که اول وقت نماز و عشاء به بهانه این که آقای جلیل زاده نمی تواند پله های منتهی به مسجد را بالا برود در همان اتاق کارمان نماز جماعت می خواندیم . می گویم بهانه او ، چون خودمان هم حال نداشتیم . او اول از همه حتی از امام جماعت زودتر آماده نماز می شد اما ناله درد آلودش و گاهی صدای لرزان اش به هیچ شکلی در دلش مخفی نمی ماند.
دیروز وقتی رفتم تا برای خودم چای بریزم « جلیلی زاده » هم توی آبدارخانه بود . من بودم و او ، سلام کردم و دستی به سینه گذاشتم و اظهار ارادتی کردم . نگاه غمگینش را به چشمانم دوخت و جواب سلامم را داد . آرام به من نزدیک شد و پرسید : حاجی ، اگه آدم از خدا مرگش را بخواهد خلاف مقام رضاست ؟
یکه خوردم ، حرفش را تا انتها خوانده بودم . می فهمیدم که درد امانش را بریده . ترکش پشت گردنش ، آثار موج گرفتگی که گاهی سرش را تا مرز انفجار پیش می بُرد ، درد پایش که به خاطر ترکش خوردگی 5 سانت کوتاه شده بود و ... بی تابش کرده بود . این چند روز به خود پیچیدنش را دیده بودم و سکوت درد آلودی که چشمانش را از سرخی و اشک به جام شرابی مانند کرده بود که شراب بر گرد دهانه اش می گردد .
گفتم : ظاهراً گناه که نیست اما حاجی جان از شما شنیدن این حرفها غریب به نظر میاد ! شما که از همه ما بهتر می دونین : اگر با دیگرانش بود میلی چرا ظرف مرا بشکست لیلی ؟
گفت : آخه دیگه از این ظرف چیزی باقی نمانده . آنقدر صادقانه از دردش می گفت که نمی دونستم چه جوری باید جلوی انفجار خودمو بگیرم ، انگار با اون نگاه و لحن صدا مزّۀ دردش را به من هم منتقل می کرد . دوباره گفتم به قول آیت الله حسن زاده آملی که می گن : یک دل گر از من بشکنی ، از من چه بشکن بشکنی ؛ به بشکن بشکن افتادی حاج آقا !
فقط خندید . انگار که با خنده اش می خواست به من بگه : با مدعی مگوئید اسرار عشق و مستی .

وقتی نماز را شروع کردیم پارچه سبزی که یکی از دوستانم از کربلا برایم به سوغات آورده بود را زیر مهر نمازش گذاشتم و بعد نماز آن را به او هدیه کردم . پارچه را دور سرش پیچید و بدون ملاحظه آنهایی که اطرافش بودند دلش کربلائی شد . آنقدر نزدیک حرم شده بود که گریه اش بوی عطر حائر حسینی (ع) می داد و من آنجا فهمیدم که : گفتن « البلاء للولاء » آسان است اما اهل ولاء و بلا بودن کار هر کسی نیست .

نیروهای امنیتی ، اطلاعاتی و انتظامی پاسخ دهند!

بالاخره با موضع گیری رسمی وزارت اطلاعات دلیل انفجار حسنیه رهپویان وصال شیراز مشخص شد .

همانطور که در نوشته قبلی هم گفتم رفتار عاقلانه این بود که آنهایی که پیگیر مسئله انفجار بودند به جای مسئله سازی و ایجاد فضای تردید تا روشن شدن کامل ماجرا تحمل کنند اما امروز که مقامات رسمی اطلاعات حادثه را محصول بمب گذاری دانسته اند وقت است تا از مسئولین محترم انتظامی و اطلاعات بپرسیم :

جناب وزیر در بیاناتتان فرموده اید که دستگیر شدگان از قبل شناسایی شده بودند و ارتباطشان با کشورهای خارجی محرز شده بود . اکنون بفرمائید شما که از قبل آنها را شناسایی کرده بودید و از رابطه آنها با بیگانگان اطلاع داشتید چرا تا بدین حد در دستگیری آنها اهمال کرده بودید که کار جسارتشان به آنجا بکشد که عزیزانی از جوانان میهن اسلامی مان را چنین به خاک و خون بکشند ؟

چرا قبل از این حادثه برای کنترل و تعقیب این افراد که به گفته خودتان قبلا شناسائی شده بودند چاره ای نیاندیشیده بودید ؟

چگونه چنین مجرمان قاتل و خونریزی که قبلا توسط شما شناسائی شده بودند چنین آزادانه در شهر ها رفت و آمد می کنند و جان هم میهنان عزیزمان را تهدید می کنند ؟

چرا نمایندگان شما و نیروهای انتظامی حاضر در محل تا این حد در مراقبتهای امنیتی ضعیف یا اهمال کارند که منافقین به این راحتی بتوانند در فضای شلوغی مانند این حسینیه بمب گذاری کنند ؟

ضد و نقیض بودن اطلاعات بدوی برایمان قابل حل است اما اهمال ورزیدن نیروهای امنیتی ، اطلاعاتی و انتظامی برایمان قابل قبول نیست !

چه کسی باید پاسخگوی چنین جنایاتی باشد ؟ این که دشمن ، دشمنی می کند جای گفتگو نیست اما نگرانی آن است این دشمن پس از گذشت سالها اکنون دوباره سر براورده و جرأت می کند با بمب گذاری جوانان این مملکت را دوباره به خاک و خون بکشد آن هم نه در مناطق مرزی یا مکانهایی که بتواند به راحتی از مرز خارج شود بلکه در قلب یکی از مرکزی ترین استانهای این کشور و در شهر آرام و متینی مثل شیراز .

آیا این دهن کجی کردن به نیروهای اطلاعاتی و امنیتی ما نیست ؟

به هر روی فکر می کنم سیستم اطلاعاتی ، امنیتی و انتظامی ما باید در برابر این انفجار پاسخگو باشند .

روح عروج کرده گان این حادثه را به ذکر صلوات و فاتحه یاد می کنم و برایشان از درگاه الهی علو درجه و برای خانواده هایشان صبر با عزت مسئلت دارم.

این همه اصرار چرا ؟!

بسم الله الرحمن الرحيم
انا لله و انا اليه الراجعون

سلام
حادثه تلخ شيراز ، چه فاجعه تروريستي باشد و چه نباشد قلب ده ها خانواده را داغدار و دل ملتي را رنجور كرد .
بر اين كه فاجعه حسنيه رهپويان وصال محصول يك بي مبالاتي تكراري بوده يا حركتي تروريستي اصراري ندارم و دامن زدن به شايعات مختلف قبل از اعلام مراجع رسمي قابل اعتماد را به صلاح جامعه نمي دانم و خود نيز از هر گونه اظهار نظري در اين مورد خود داري مي كنم اما در هر دو صورت مسئولين شهر بايد پاسخگو باشند .
اگر انفجار محصول يك عمليات تروريستي باشد بايد بگويند كه سيستم امنيتي نيروهاي مختلف اطلاعات و نيروهاي نظامي و انتظامي چه مي كردند و كجا بودند؟و اگر يك حادثه محصول اهمال در حفظ ضرايب امنيتي باشد آنوقت بايد بگويند چرا در چنين مواردي هوشيار تر و عاقلانه تر عمل نشده است ؟ و چه كسي ، كساني و يا ارگاني مسئول كنترل دقيق اداوت نظامي ادعا شده بوده است ؟
عروج شهادت گونه عزاداران خاندان عصمت و علاقه مندان آستان قرآن و عترت به هر دليلي كه باشد غمي نيست كه به راحتي ناديده گرفته شود .
اين مصيبت را به پيشگاه امام عصر (عج)، مقام معظم رهبري و هموطنان فارس نشين خصوصاً خانواده هاي داغدار تسليت عرض مي كنم و از خداي بزرگ علو درجات به خون تپيدگان اين حادثه را خواستارم .
يا حق

--------------------------------------

این متن پیامی بود که برای یکی از دوستان نوشتم . دوستی که نوشته مفصلی درباره حادثه جانخراش شیراز در تارنمای خود درج کرده بود و به شدت تلاش می کرد تا احتمال تروریستی بودن این حادثه را تقویت کند .

علی رقم این که برخی از دوستان با اصرار زاید الوصفی می کوشند تا بگویند این فاجعه حتما بمب گذاری بوده و توسط برخی گروه ها مثل وهابیون یا بهائی ها انجام گرفته و نیز تلاش می کنند تا از عنوان شهید برای جانباختگان این حادثه استفاده کنند، رهبر معظم انقلاب با عنوان ( پرواز شهادت گونه ) از ارتحال آنان یاد می کند و دیری نمی گذرد که انگشت اتهام عده ای، کارشناسان اعزامی از مجلس را نشانه می گیرد و نتیجه تفحص آنان را ( قربانی کردن حقیقت در مسلخ مصلحت ) می گذارند .

برای دوستانی که از تخریب و انفجار سر رشته ای دارند انفجار هر ماده منفجره ای پس از مدتها سکوت و خموشی چیز غریبه ای نیست . کافی است ماده منفجره زمان طولانی را از تاریخ تولیدش گذرانده باشد یا یک بار عمل نکرده باشد حالا اگر چاشنی انفجاری اش را هم بیرون بیاورید دیگر نباید هیچگاه از عدم انفجار آن مطمئن باشید چراکه در اصطلاح تخریب چنین عامل انفجاری ( گل کرده است ) .

مربی تخریب دوره عمومی مان را یادم نمی رود . روزگاری که بسیجی بودم و جنگی بود و جبهه ای . بعد از اعزام ما به جبهه نوبت به عده ای دیگر از بسیجی ها میرسد تا نزد برادر مرتضوی آموزش عمومی تخریب ببینند . مسئولین یک عدد مین - ام 19 - ضد تانگ به ایشان می دهند که برای کلاس تخریب و آموزش آن به رزمندگان استفاده کند . مینی که فاقد چاشنی بوده و مدتها هم در انبار مانده بود ( مین خنثی ) . برادر مرتضوی ضمن توضیح درباره صفحه فشار مین و اینکه با رفتن نفر روی مین هیچ اتفاقی نمی افتد و باید حتما وزن یک تانک روی صفحه فشار مین فشار وارد کند به عنوان نمونه پایش را روی صفحه فشار گذاشته و کمی از فشار وزن خود را به آن منتقل می کند که ناگاه مین ضد تانک خنثی شده و مدتها خاموش مانده منفجر می شود و او و تعدادی از رزمندگان بسیجی را به خاک و خون می کشد .

این را گفتم تا دوستان این همه اصرار نکنند که آقا این ابزار مدتها آنجا بوده و منفجر نشده و ... .

در عین حال احتمال تروریستی بودن این فاجعه را هم رد نمی کنم اما فکر می کنم اگر قرار باشد نظر کارشناسان را نپذیریم و به منتخبین نمایندگانمان اعتماد نکنیم این کش و قوس به زیان همه مردم و کیان نظام اسلامیمان تمام خواهد شد .

این که عده ای فقط زمانی رای صادره را بپذیرند که مطابق بینش آنها و حدسیاتشان باشد و عده ای هم تا روشن نشدن کامل دلائل انفجار به گمانه زنی و شانتاژ تبلیغاتی مشغول شوند موجبات تشویش اذهان عمومی جامعه و ریشه گرفتن ترس های عمومی سالهای 58 تا 60 را فراهم می کند .منطقی که می گوید : تنها کارشناسانی حق می گویند که نظر ما را تایید کنند نه، گفتنی است نه ، شنفتنی و نه، پذیرفتنی .

اجازه بدهیم تا کارشناسان خبره بدون هیچ فشار و استرسی و با امنیت کامل موضوع را بررسی کنند و نتیجه دقیق بررسی هایشان را با دلائل مربوط به جامعه منتقل کنند و آنگاه یا عالمانه و عاقلانه آن را نقد کنیم یا بپذیریم .

این را هم بگویم که این فاجه چه تروریستی باشد و چه نباشد نه چیزی از ارزش به خون خفتگان مظلوم و بی گناه آن می کاهد و نه چیزی از مسئولیت نهادهای مسئول حفظ امنیت و سلامت شهروندان .

از درگاه ایزد متعال علو رتبه آنانی که شهادت گونه پرواز کرده اند را خواهانم و برای بازماندگانشان صبر و رحمت و غفران می طلبم .

انشاء الله دیگر شاهد چنین فجایعی ( حالا به هر دلیل که هست ) نباشیم .

او درد داشت

توی محل کارم پشت میزم مشغول کارهای تحقیقاتیم بودم که زمزمه عجیب و سوزناکی از اتاق کناری به گوشم خورد . اولش به روی خودم نیوردم اما کم کم صداهای ضعیف اون زمزمه به فریادهای بلندی تبدیل می شد که ادامه کار تحقیقاتی را برام مشکل می کرد .اصوات مبهمی که شنیده بودم کم کم برام واضح می شد . تکرار دردناک اسامی خدا و نام مبارک پیامبر و اهل بیت بود که گاهی هم با هق هق گریه دردناکی آمیخته می شد .

بلند شدم و به اتاق کناری رفتم . یکی از دوستان طلبه بود که هم سابقه زندانی قبل از انقلاب داشت و هم سابقه 7 سال حضور در دفاع مقدس و فرماندهی محور و هم از چند ناحیه مدال جانبازی بر سینه دارد .

می گفت : نه در خانه می تونم راحت درد بکشم و داد بزنم نه اینجا . همش مجبورم صدای دردمو توی خودم خفه کنم . خدایا به دادم برس ...

من سال پیش در روز جانباز به خانه او رفته بودم . خانه ای کوچک و قدیمی که ته یک کوچه بن بست و مخروبه قرار داشت .

از خودم حالم به هم می خورد و از این که نمی تونم براش کار مفیدی انجام بدم به خودم بد و بیراه می گفتم . آخه اگر امروز من و زن و بچه ام و همه ما و خانواده هامون توی امنیت وطنمون زندگی می کنیم مرهون درد امثال اونه . اگر مسئولین ما می تونن روی صندلی مسئولیتشون تکیه کنند و به مردم بگن که چکار بکنیم و چکار نکنیم و ... مدیون صداهای توی گلو خفه شده همین بچه هاست .

نمی دونم این همه دک و پز دولت و بودجه و مخارج عجیب و غریب به چه درد می خوره در حالی که اگر بخوان برای همه بر و بچه های جانباز 70 در صد به بالا بهترین امکانات رفاهی را هم فراهم کنن هزینه اش کمتر از برگزاری برخی از جشنهای بی خاصیتشون میشه .

دیشب خیلی دردم اومد . خیلی . کاش اینقدر ازش خجالت نمی کشیدم . کاش می تونستم کمی از دردش را با خودم تقسیم کنم بلکه دختر کوچولوش هم لحظه ای از بودن با پدرش لذت ببره .

به کجا می رویم ؟

به کجا می رویم ؟ خدا کجاست ؟ جالب نیست ؟ به جای آنکه ایمان به خدا و حضور در محضر خدا را تبلیغ و ترویج کنیم ... نمی گویم اولیاء خدا شاهد نیستند اما آیا آنقدر که تلاش می کنیم حضرات معصومین (ع) و یا اولیاء را شاهد اعمال معرفی کنیم برای ایمان به حضور خدا و محضر الهی هم دغدغه داریم ؟

به کجا می رویم ؟ کجا ؟

دارم از عصبانیت منفجر می شم . آخه چقدر ؟

نمی دونم این چه رسمیه که وقتی ما از یکی خوشمون نمی یاد همه چیز طرف رو نفی می کنیم و بهش بد و بیراه می گیم . انقدر بی انصاف و بی تقوا هستیم که شخصیت طرف رو پای حب و بغض خودمون قربانی می کنیم

بدتر اینکه گاهی به این بی تقوائیها و تعصبها به اسم دین و تعصب دینی و غیرت دینی به خورد جامعه داده می شه . جالب اینه که واقعا طرف خودشم فکر می کنه این کارش مصداق بارز غیرت و همیت دینی و انقلابیه ها

دیروز گذرم به یک وبلاگ خورد که نه دوست دارم اسمش رو بگم نه لینکش رو بگذارم . اما تا دلتون بخواد عصبی شدم . طرف مثلا به هوای طرفداری از انقلاب یکی از مراجع تقلید را به نقد که نه ، فضیحت گرفته بود( چیکار دارم بگم آیت الله صانعی) نه ادبیات عالمانه ای داشت و نه ادب یک طلبه را در گفتمان نقد رعایت کرده بود . باور نمی کنید ده دقیقه با خودم کلنجار رفتم تو وبلاگش جوابش رو بنویسم و نقدش را نقد کنم اما اصلا دلم نیومد . حیفم می اومد اسمم بره تو نظرات وبلاگش . نه این که فکر کنید می گم یعنی کسی ام ها یا اسمم چیزیه ها نه ، ولی واقعا حیفم اومد وقت و اعتبارم رو خرج اون اقا کنم . درد آور تر این که اونهایی هم که براش نظر گذاشته بودند عین خودش بودند و ماشالا ماشالا براش گفته بودند

به نظرم نقد فرمایشات آیت الله صانعی اشکالی نداره اما ادب علمی و اخلاق اسلامی کجاست? یک روز خودم به آیت الله صانعی گفتم : حاج آقا من جایی بودم از شما غبیت می شد به عناون یک مسلنان ازتون دفاع کردم . ایشون گفت : خودتون رو خسته اینطور آدمها نکنید ، اینها بناشون انتقاد نیست تخریبه . خدائیش راست می گفتند

فکر نکنید من مقلد ایشون یا طرفدار ایشون هستم . من میگم بالاخره ایشون مجتهد مسلم و مرجع تقلید اند . حالا هر اندیشه سیاسی هم دارند داشته باشند . حتی اگر مخالف سلیقه سیاسی ما باشه حق نداریم به ایشون یا هر کس دیگری بی احترامی کنیم .تازه اگر بر فرض در اندیشه سیاسی شون هم مشکلی داشته باشند تا وقتی به تعارض عملی با نظام اسلامی نپرداخته اند کسی حق تعرض به ایشون رو نداره . مرجع تشخیص این تعارض هم نه جامعه مدرسین محترمه نه حضرت آیت الله مصباح و نه سایر اندیشوران سیاسی احزاب . اگر جرمی باید ثابت بشه از طریق سیستم قضائی و در دادگاهی صالح و عادل است نه غیر آن

چندی پیش یکی از همین دوستان به ظاهر ( تاکید می کنم بظاهر ) حزب اللهی و انقلابی و ولایتی به ایشون بد و بیراه می گفت و می گفت : آقا این آدم اصلا الف بای فقه رو هم بلد نیست . بهش گفتم : تو امام رو قبول داری ؟ قبول داری امام با کسی تعارف نداشت و بی خود کسی را در جایی نصب نمی کرد مخصوصا در مناصب مهم و اساسی ؟ گفت : آره . گفتم : خوب پدر بیامرز همین امام اون زمانی که خیلی از آقایان جامعه مدرسین هنوز داشتند کفایه می خواندند همین آیت الله صانعی را به عنوان یکی از فقهای شورای نگهبان منصوب کرده بود . اگر ایشون الف بای فقه را هم نمی فهمید امام چرا این کارو کرد ؟ گفت : اتفاقا به نظر من امام در اینجا اشتباه کرده بود . بهش گفتم اگه من بخوام بگم تواشتباه می کنی یا امام به نظرم قطعا تو اشتباه می کنی . آخه بی انصاف اگه تو یادت نمی آید من که یادم میاد اون روزهای اول رهبری مقام معظم رهبری که یک عده ای توی اجتهاد ایشون تشکیک می کردند یک جزوه ای چاپ شد و توی نماز جمعه به فروش می رفت که در آن شهادت 40 نفر از مجتهدان را در خصوص اجتهاد آیت الله خامنه ای رهبر معظم انقلاب ثبت شده بود . یکی از اون 40 نفر همین آیت الله صانعی بود که من هنوز متن نوشته ایشون رو هم به خاطر دارم ( اجتهاد حضرت آیت الله خامنهای ثبوتا و اثباتا نیاز به دلیل ندارد . یوسف صانعی ) چطور اون روزها که موضع گیری ایشان با سلیقه ما جور در می آمد اجتهادشون جای شک و شبه و فحش نداشت اما حالا ... نمی دانم خدائیش چه منطقی پشت این بی تقوائیها وجود دارد

اون آقای نسبتا محترم توی وبلاگش خیلی حرفهای مزخرف دیگه هم نوشته بود از جمله نامشروع بودن سازمان مجاهدین انقلاب به دلیل نظر جامعه مدرسین و جریان ارتداد آقای هاشم آقاجری و ماجرای دین افیون توده هاست و ... . من نه چپم نه طرفدار این سازمان . حرف من این نیست که این سازمان مشروعه یا نامشروع ، حرف من اینه که دوستان اینچنینی که بواسطه فرمایش و نظر عده ای مجتهد و عالم عضو جامعه مدرسین نظر اون بزرگوارها را حجت شرعی قلمداد می کنند بر همین مبنا ، اگر مجمع مدرسین حوزه که در آن هم عده ای مجتهد وعالم حضور دارند مثلا اصول گرا ها رو نامشروع بدونه این آقایان همین قدر به نظر مجتهدان آن مجمع احترام میگذارند یا نه ؟ مطمئنم که اول اجتهاد اونها را انکار می کنند بعد هم حرفشون را نافذ نمی دونن و بعد هم هزار جور بدو بیراه بهشون می گفتن .

آخه برادر من کجای دین ما ، کجای قانون ما ، کجای حکم عقل میگه نظر جامعه مدرسین حکم خدا و حجت شرعیه ؟ بعد هم اگر واقعا شما به قانون حکومت اسلامی اعتقاد دارین این قانون مشروعیت یا عدم مشروعیت احزاب رو در سازکار خودش تعریف کرده پس اجازه بدهید قانون تعیین کنه کی مشروعه و کی نامشروع . اگه قرار باشه هر گروهی ولو مجتهد هم باشند ، با یک سلیقه سیاسی مخالف باشه و حکم نامشروع بودن صادر کنه که سنگ روی سنگ بند نمی شه

دیگه حال ندارم بنویسم .

شاید توی پست بعدی درباره جریان هاشم آقا جری هم یک چیزهایی نوشتم

البته از حالا بگم ها این آقا در اصفهان حرفهای غلط و بی حساب و کتابی فرموده بودند اما من که هیچ کجای اون حرفها رو دال بر ارتداد و ساب النبی ندیدم . تازه اگر آقایون یادشون رفته من یادشون می اندازم که رهبر معظم انقلاب ( اگه قبولش داشته باشند و مثل اون رفیق ما نگن آقا این جا رو اشتباه کرد ) خودشون دستور بازنگری حکمی و موضوعی پرودنده آقای آقاجری را نوشتند . قید حکمی و موضوعی نشان می دهد که رهبر معظم هم اصل ورود اتهام ارتداد به این آقا را قبول نداشته .

خدا همهمون رو به راه راست هدایت کنه

من که خسته شدم ، شما رو نمی دونم